
آن گـــاه کــه تــو را دیــدم
شـوق دانــستـن ایــن کــه تــو چـگـونــه آدمــی هــستـی
مـــرا غـــرق در هــیجـــان کـــرده بـــود
آن گـــاه کـــه تـــو را شــناخــتــم
دانــستــم کـــه تــو هــم
مـــانــنــد دیــگــران
انـسانی هستی بــا تــوانــایــی هــا
و کـــاستــی هــا،
آن گــاه کــه بــا هـم صمـیــمی تــر شـدیــم
شــوق دانـستــن ایــن کــه عــشـق بــه تــو چــه احــساســی دارد
مـــرا غـــرق در هــیــجان کــرد
ولــی آنــچـه پیـش از هـر چـیز مـرا غـرق در شـگفتی مـی کــنـد
خــودِ تــو هــستــی
و عــشــق مــیــان مــا